اولین بار که دیدمت ، شب بود. اومدی تا بابلسر ، تو هوای تاریک زیر نور لامپ زرد ، همو بغل کردیم. راه رفتیم. حرف زدیم. ناراحتی و لبخند و امید و ناامیدی رو باهم تقسیم کردیم. و بعد تو سکوت ، روی تاب نشستیم و به صدای موجای دریا که میخورد به صخره گوش دادیم . یادت میاد؟! 5 سال پیش بود ! 5 سال از این رفاقت میگذره و ما هر روز ، هر بار که خوشی ها و ناراحتیامونو باهم شریک میشیم ، بیشتر "آجی" میشیم . بیشتر

بعضیا به دنیا میان تا بعضیای دیگه بتونن این دنیا رو ، زیبا ببینن. اگرچه که "فاصله تجربه ای بی هوده است" ولی این بیهودگی باعث نمیشه که بعضی حس ها از بین برن یا حتا کمرنگ بشن. نه این فاصله ، با همه ی خر بودنش ، با همه ی آزاردهندگیش، نمیتونه کاری کنه که به این حس خوب ِ آشنایی خدشه ای وارد بشه . دوستایی که وبلاگ به من داده ، رفاقتایی که از این دنیای مجازی ، واقعی و دیداری شد ، چیزیه که باعث میشه

به نظرم هر کسی تو دنیا ، باید یه دونه "دایی مجید" داشته باشه. یه دایی مجید که خوب و قشنگ و تلخ ، درواقع ، واقعی دنیا رو ببینه. و اگه بلند میخندی ، اگه از برنامه هات میگی ، اگه احساس تنهایی میکنی، اگه حرفای سیاسی اجتماعی میزنی ، اگه میخای مستقل باشی ، اگه دلایلت رو برای هنوز ازدواج نکردن میگی ، بفهمه و اگه هم مخالفت باشه ، انقدر خوب برخورد کنه و منطقی حرف بزنه که راضی باشی و درباره خودت و کارات

میدونم هستی میدونم میبینی شاید بعضی وقتا حواست نباشه ، ولی میبینی حالا ببین ناهید رو که روزهااااس ذره ذره آب شده و میخاد یه ذره "خودش" باشه ، ببین نمیخام زیاد بنویسم خستم ازینکه این چندوقت همش مرور کردم این مشکلات و ناحقی ها و حرف ها و دلشکستگی ها رو ...فقط اینکه حواست بهشون باشه یه کاری کن آمو منصور چهار صبا دیگه یادش نره چه حرفایی زده یه کاری کن ناهید ....اینا لیاقتشون از زندگی خیلی بیشتر از

آنچه دو روح خویشاوند را در غربت این آسمان و زمین بیدرد دردمند میدارد و نیازمند و بیتاب یکدیگر میسازد دوست داشتن است.و من در نگاه تو ای خویشاوند بزرگ من؛ ای که در سیمایت هراس غربت پیدا بود و در ارتعاش پراضطراب سخنتشوق فرار پدیدار دیدم که تو تبعیدی این زمینی! و من این روزها، این روزها که حس میکنم و میبینم و میشنوم و فکر و جسم و دلم هشیار است، سخت نیازمند یک خویشاوندم.